Polacy z emigracji w razie wojny trafią na front?
Polski rząd w razie mobilizacji chce sprowadzać do wojska Polaków od lat żyjących na emigracji.
Żyjemy ponoć w czasach przedwojennych i powinniśmy mieć tego świadomość. Polski rząd, w razie mobilizacji, chce sprowadzić rekrutów także z emigracji. To mało prawdopodobny scenariusz, ale warto, żeby każdy zadał sobie pytanie: kim chcę być, gdy nadejdzie ten moment: głupim bohaterem, czy mądrym tchórzem?
Sprawa nie jest ani nowa, ani przesądzona, ale wróciła z dużą mocą i od wczoraj straszy nią posłanka PiS Joanna Lichocka: „Platforma z Tuskiem na czele grozi Polakom mieszkającym za granicą. Polacy mieszkający za granicą mogą zostać objęci mobilizacją w przypadku wojny” – napisała w swoich mediach społecznościowych, a liczba komentarzy i udostępnień jej posta może budzić podziw. To o tyle ciekawe, że wydawałoby się, że pani poseł z patriotycznej prawicy powinna akurat jeszcze mocniej wzywać do obrony ojczyzny. Ale jak widać pokusa polaryzacji politycznej jest silniejsza niż prawicowe poglądy, czy miłość do Polski.
Polityczna nawalanka ma jednak akurat w tej sprawie trzeciorzędne znaczenie. Ważne jest pytanie, które musi sobie zadać każdy mieszkający na emigracji dorosły facet przed 60. – jak się zachowam?
Od razu warto też nieco obniżyć temperaturę sporu. Dopóki Rosja walczy z Ukrainą, żadna inwazja nam nie grozi. Przez trzy lata wojny (a właściwie jedenaście, bo Krym i część Donbasu Rosja zajęła w 2014 roku) Rosjanie nie są w stanie opanować nawet 20% terytoriów kraju, który nie jest w NATO, ani w Unii Europejskiej. Owszem, Rosjanie będą nas nękać wojną hybrydową, czasem prowokować, ale poza bronią atomową nie mają żadnych argumentów w ewentualnej wojnie z NATO. A jeżeli użyją rakiet z głowicami nuklearnymi, to kwestia mobilizacji Polonii do wojska stanie się nieaktualna.
Swoją drogą sporo oddaliliśmy się od czasów, w których Polacy uciekali do Wielkiej Brytanii nie po to, by przed wojskiem się skryć, tylko by do niego wstąpić i walczyć o wolną Polskę. Trzeba mieć bardzo złą opinię o swoich rodakach, żeby wierzyć, że zbije się kapitał polityczny na namawianiu do dezercji. Ale czy rząd Donalda Tuska, zapowiadając przymusową „brankę” i grożąc karą więzienia tym, którzy dobrowolnie nie pójdą do wojska, nie popełnia tego samego błędu?
Może warto spojrzeć na to inaczej? Przecież Polacy mieszkający za granicą mają często w Polsce krewnych, rodziców, czasem dzieci. Nikt z nas nie chce, żeby Rosjanie wjechali na czołgach do Białegostoku, Lublina czy Warszawy. Wstyd byłoby mieszkać bezpiecznie, gdy na nasze rodziny w Polsce padałyby bomby. Gdy w 1914 roku wybuchła I Wojna Światowa Wielka Brytania nie ogłosiła mobilizacji, ale powszechnie piętnowano tych, którzy na ochotnika nie zgłaszali się do armii. Na ulicach, czy w kościołach, rozdawano im białe kwiatki, szyderczy dowód „niewinności”, a w zasadzie tchórzostwa. Efekt? Do armii zgłosiło się dwa i pół miliona ochotników.
Ja akurat nie wątpię, że na Polaków w Wielkiej Brytanii można liczyć i nie ma co wmawiać im braku patriotyzmu. Nie trzeba nas ani straszyć poborem do wojska, ani liczyć na poklask za namawianie do dezercji. To, co warto zrobić już teraz, właśnie w czasach „przedwojennych”, to zacząć szeroki program szkoleń wojskowych, żeby w godzinie próby nie posyłać do okopów „mięsa armatniego” jak Rosjanie. Wojna na Ukrainie pokazuje jak technologia jest ważna na polu walki. Trzeba szkolić operatorów dronów, techników, łącznościowców, mechaników, czy elektryków. Uczmy się od Skandynawów, czy Szwajcarów. Każdy wróg zastanowi się kilka razy, nim zaatakuje kraj, w którym wszyscy mają wojskowe przeszkolenie i wysokie morale. Gdzie działa świetnie Obrona Cywilna, są schrony, magazyny żywności, a każdy obywatel wie jak ma się zachować. Tylko czy na wprowadzeniu takiej „normalności” można zbić polityczny kapitał?
