Liverpool 2:0 Aston Villa Szansa na sukces

Liverpool 2:0 Aston Villa. Oddech Slota. Salah policzył do 250, A Martinez… własne błędy. Rado Chmiel komentuje sobotni mecz Liverpool FC.

Pierwszy dzień listopada w naszej polskiej tradycji to odwiedziny cmentarzy i grobów bliskich. W sobotni wieczór na Anfield przed pierwszym gwizdkiem sędziego wydawało się, że przy L4 0TH znów zapanuje stypa i smutny taniec na grobie posady Arne Slota. Po porażce 0:3 z Crystal Palace w środku tygodnia i dość wczesnym odpadnięciu z Carabao Cup (czyli słynnego Pucharu Myszki Miki, który nie ma znaczenia, dopóki twoja drużyna go nie wygra), te obawy były jak najbardziej uzasadnione. A jeśli dodać do tego Aston Villę będącą w gazie po wygranej 1:0 z Manchesterem City, mieliśmy gotowy przepis na katastrofę.

Na szczęście dla gospodarzy nie było rewolucji, był za to dźwięk ulgi. Slot wreszcie może wyjść z domu bez ryzyka, że ktoś zapyta go o „proces odbudowy”. Liverpool przerwał serię czterech ligowych porażek, a Mohamed Salah zrobił to, co robi najlepiej – przypomniał wszystkim, że jeśli futbol ma twarz w Anfield, to ma brodę i egipski paszport. W jego grze wreszcie było widać radość i energię, których tak brakowało w poprzednich tygodniach.

Spotkanie z Aston Villą zaczęło się klasycznie – od chaosu. Villa w pierwszej połowie trafiła w obramowanie bramki dwa razy – po strzałach Morgana Rogersa i Matty’ego Casha, którego uderzenie w spojenie słupka z poprzeczką kapitalnie sparował Giorgi Mamardashvili.

A gdy wydawało się, że znów oglądamy powtórkę z rozgrywek pt. „Kreujmy sytuacje, byle nie gole”, na scenę wkroczył Emiliano Martinez. Bramkarz, który postanowił przypomnieć wszystkim, dlaczego jest bardziej memem niż murem. Jego podanie do nikogo zamieniło się w asystę przy jubileuszowym, 250. golu Salaha. Piłka w siatce, Egipcjanin z kamienną twarzą, a Martinez wyglądał jak człowiek, który właśnie kliknął „usuń konto”.

Druga połowa to już Liverpool kontrolujący przebieg wydarzeń – choć wciąż nie w stylu dominatora, a raczej faceta, który właśnie odzyskał prawo jazdy po roku zawieszenia. Ryan Gravenberch trafił na 2:0 po rykoszecie tak symbolicznie, bo nawet gole w tym sezonie Liverpoolu mają w sobie nutę przypadku.

Slot w końcu trafił z selekcją. Robertson wrócił na lewą stronę i wyglądał jak ktoś, kto pamięta, jak się gra w obronie. Szoboszlai kontrolował środek pola, a Alexis Mac Allister wreszcie przypomniał sobie, że jest mistrzem świata, nie statystą z reklamy chipsów.

Niektórzy dziennikarze już piszą hymny o „odzyskanej jedności”, „magii Anfield” i „blueprincie przyszłości”. Spokojnie. To był mecz z Aston Villą, która sama siebie rozbroiła jak początkujący saper. Slot wygrał, bo tym razem nikt mu nie przeszkodził: ani VAR, ani pogoda, ani własne pomysły na eksperymenty.

Kilka słów o Salahu. Wielki, jak zwykle. 250 goli, 188 w lidze, rekord Rooneya wyrównany. Ale to nie tylko statystyka. To moment, w którym Anfield znów przypomniało sobie, kim jest ten piłkarz. A kibice, śpiewając „Don’t worry about a thing”, jakby chcieli przekonać siebie, że rzeczywiście wszystko będzie dobrze.

I może właśnie tu warto się zatrzymać. Bo Liverpool wciąż gra w cieniu straty, o której mówi się coraz rzadziej. Stephen Warnock przypomniał w zeszłym tygodniu coś, czego nie pokażą żadne statystyki: szatnia nadal nosi w sobie żałobę po Diogo Jocie. W dwudziestej minucie, gdy trybuny intonują jego pieśń, gra na moment cichnie. Tempo spada, emocje wracają. W szatni wciąż stoi jego szafka – symbol pustki, której nie wypełni żaden nowy transfer.

Profesjonalni piłkarze spędzają ze sobą więcej czasu niż z rodziną. Strata kogoś tak ważnego – nie tylko piłkarza, ale przyjaciela i dobrego ducha drużyny – nie jest czymś, co da się „przeprocesować” po miesiącu. Ludzie mają krótką pamięć i zawsze znajdzie się ktoś, kto powie: „przestańcie się już zasłaniać śmiercią Joty”. Ale jeśli ta strata wciąż rezonuje wśród kibiców, to jak musi brzmieć wśród tych, którzy dzielili z nim szatnię?

Dziś, w Dzień Zaduszny, ten wątek wybrzmiewa jeszcze mocniej. Liverpool walczy nie tylko z formą i tabelą, ale też z własną pamięcią. A to, że jeszcze potrafi się po tym wszystkim podnieść – po cichu, bez fajerwerków – to być może jego największe zwycięstwo tego sezonu.

Przed Liverpoolem tydzień prawdy: Real Madryt i Manchester City. Dwa testy, które pokażą, czy mecz z Villą był nowym początkiem, czy tylko chwilowym przypomnieniem, że potrafią jeszcze wygrać, jeśli przeciwnik sam im poda piłkę. W tabeli Premier League, poza liderującym Arsenalem, panuje ścisk jak w markecie przed świętami – trzy punkty w górę i z powrotem można być na dnie.

Na razie można jednak Slotowi przyznać jedno: przestał przegrywać. A w tym sezonie to już całkiem solidny plan.