Gino, ribeye, SkyBar i trup w worku – czyli urodziny typowo po naszemu

Gino D’Acampo w Liverpoolu to nie tylko włoska kolacja i drinki z widokiem na miasto. W restauracji przy Old Hall Street połączyliśmy urodzinowy wieczór z historią jednej z najbardziej charakterystycznych części Liverpoolu

Old Hall Street ma tę właściwość, którą najbardziej lubię w Liverpoolu. Można przejść nią kilkaset metrów, patrząc wyłącznie na współczesne biurowce, restauracje, hotele i ludzi spieszących się gdzieś z kubkiem kawy w ręku, a jednocześnie znajdować się na ulicy, która pamięta kupców bawełny, redakcje gazet, brutalistyczne eksperymenty architektoniczne, uliczne gangi i historie, których zdecydowanie nie opowiada się przy deserze. To jedna z tych części miasta, gdzie przeszłość nie została usunięta. Po prostu nauczyła się żyć obok nowych inwestycji i udawać, że niczego nie pamięta.

W pierwszą niedzielę września 2026 roku trafiliśmy tutaj ze znajomymi z bardzo współczesnego powodu. Następnego dnia moja żona miała urodziny, więc wieczór przed nimi postanowiliśmy spędzić przy jedzeniu, winie i drinkach. Na pierwszy ogień poszedł Gino D’Acampo przy Old Hall Street, a później wjechaliśmy na górę do SkyBaru. Była to zresztą jedna z tych wizyt, które mają dla nas trochę więcej znaczenia niż zwykła kolacja. Gino jest miejscem, do którego wracamy przy okazji urodzin czy rocznic, a w SkyBarze bywałem już wcześniej przy okazji wydarzeń związanych z LFC Foundation i spotkań wokół meczów legend Liverpoolu. Tym razem jednak nie przyszliśmy tu służbowo ani na żadną imprezę. Przyszliśmy świętować, a trudno byłoby wymyślić lepsze miejsce na początek tej opowieści niż budynek, który jeszcze kilka dekad temu żył zupełnie innym rytmem.

Mersey, gazety i ubezpieczyciele

Zanim pojawiły się włoskie restauracje, hotel i panoramiczny bar, okolica miała zdecydowanie bardziej przemysłowy charakter. Naprzeciw siebie mamy dwa budynki, które dobrze pokazują, jak zmieniało się Old Hall Street w drugiej połowie XX wieku. Jeden z nich to dawny Post & Echo Building, ukończony w 1974 roku jako siedziba „Liverpool Echo” i „Daily Post”. Gazety były tutaj nie tylko redagowane, ale również drukowane i dystrybuowane. Prasy działały do 2008 roku, kiedy produkcję przeniesiono do Oldham, a „Daily Post” zniknął z rynku w 2013 roku. Sam „Echo” wytrzymał tutaj jeszcze pięć lat.

W marcu 2018 roku redakcja wyprowadziła się z Old Hall Street i przeniosła do nowych biur przy St Paul’s Square. I właśnie to jest w tej historii najbardziej liverpoolskie: żadnej wielkiej emigracji na drugi koniec miasta. Po 45 latach „Echo” przeszło po prostu na drugą stronę ulicy. Stary budynek dostał drugie życie jako hotel INNSiDE by Meliá, a wraz z nim pojawiły się Gino D’Acampo i SkyBar. Gazeta została po jednej stronie ulicy, jej dawny dom po drugiej, a pomiędzy nimi zmieniło się właściwie wszystko.

Po drugiej stronie mamy też budynek, który od pewnego czasu jest częścią mojej codziennej mapy miasta. Nie będę jednak rozwijał tego wątku, bo niektóre rzeczy lepiej zostawić poza sferą publiczną, zwłaszcza kiedy miejsce ma własną historię, własne przejścia i prawdopodobnie więcej opowieści, niż niejeden pracownik chciałby znać. The Capital, wcześniej znany jako New Hall Place, powstał dla Royal Insurance i został oficjalnie otwarty w 1976 roku przez księżniczkę Alexandrę. Dziś jest jednym z charakterystycznych punktów Old Hall Street, choć jego dawna, piaskowa bryła przyniosła mu lokalny przydomek The Sandcastle.

Jest w tym budynku jeszcze jeden szczegół, który szczególnie dobrze pasuje do Liverpoolu. Zarówno New Hall Place, jak i sąsiedni Post & Echo Building zostały wyposażone w system pomp ciepła wykorzystujący wodę dostającą się z Mersey do tunelu kolejowego. Woda miała przez cały rok temperaturę około 13 stopni Celsjusza, a do systemu trafiało jej około 3000 galonów na godzinę. Zamiast po prostu wypompowywać ją do systemu doków, wykorzystano ją do ogrzewania i chłodzenia budynków. Jak na lata siedemdziesiąte był to całkiem interesujący przykład myślenia o efektywności energetycznej, choć trudno przypuszczać, żeby ówcześni pracownicy przychodzili do biura z myślą, że ich klimatyzacja jest właśnie zasilana przez Mersey.

The Capital i dawny Post & Echo pokazują powojenny Liverpool, ale żeby cofnąć się jeszcze dalej, nie trzeba opuszczać tej części miasta. Wystarczy spojrzeć w stronę Bixteth Street, biegnącej równolegle do Old Hall Street. To właśnie tam znajduje się Cotton Exchange, jeden z najważniejszych śladów dawnego handlowego Liverpoolu.

Bawełna, pieniądze i bomba Edith Rigby

Budynek został otwarty w 1906 roku jako centrum handlu importowaną surową bawełną przeznaczoną dla Lancashire Mills. Zaprojektowali go Huon Matear i Frank Simon, a uroczystego otwarcia dokonał książę Walii wraz z żoną. W wydarzeniu uczestniczyło około 3000 osób. W środku zastosowano wówczas najnowsze rozwiązania komunikacyjne, dzięki którym handlarze mogli pozostawać w kontakcie z rynkami na całym świecie. Telefon i telegraf były tutaj częścią codziennego biznesu na długo przed tym, zanim ktoś wpadł na pomysł, że najlepszym sposobem komunikacji będzie grupowy czat na WhatsAppie.

Najciekawsze jest jednak to, że budynek, który dzisiaj mijamy, nie jest dokładnie tym samym Cotton Exchange. Oryginalną, efektowną elewację zastąpiono modernistycznym frontem w latach 1967–1969. Z dawnej architektury przetrwały jednak inne elementy, w tym część oryginalnych struktur i rzeźb. W ten sposób Liverpool zrobił to, co potrafi najlepiej: zachował historię, ale najpierw trochę ją przebudował.

W tej historii pojawia się również Edith Rigby, jedna z najbardziej znanych sufrażystek w mieście. Piątego lipca 1913 roku to ona podłożyła bombę w Cotton Exchange. Eksplozja nie wyrządziła wielkich szkód, ale wydarzenie stało się kolejnym elementem burzliwej historii ruchu sufrażystek w Liverpoolu. Rigby została skazana na dziewięć miesięcy ciężkich robót. Kilka miesięcy później okolica miała już na swoim koncie historię znacznie bardziej ponurą i całkowicie pozbawioną politycznych deklaracji.

Trup w worku

10 grudnia 1913 roku Christina Catherine Bradfield, czterdziestoletnia kierowniczka rodzinnego sklepu Bradfield Tentor Tarpaulins przy numerze 86, została zamordowana przez pracownika George’a Balla, znanego również jako George Sumner. W sklepie sprzedawano plandeki, worki, liny i sznury, więc miejsce zbrodni miało wyjątkowo ponurą ironię wpisaną w asortyment. Ball, z pomocą drugiego pracownika, Samuela Angelesa Eltofta, umieścił ciało kobiety w worku i przewiózł je wózkiem ręcznym nad kanał Leeds-Liverpool. Plan zakładał, że woda zabierze ciało w stronę Mersey, a wraz z nim zniknie dowód zbrodni. Worek zaklinował się jednak przy śluzie i został zauważony przez załogę przepływającej barki.

Kilka ulic dalej historia była jeszcze bardziej brutalna, choć tym razem nie było worka ani kanału. W sierpniu 1874 roku Richard Morgan, 26-letni tragarz, wracał z żoną Alice do domu, kiedy przy Tithebarn Street zaczepił go John McCrave, członek Cornermen. McCrave chciał pieniędzy na ćwierć pinty. Morgan odmówił. Po chwili został zaatakowany przez McCrave’a i jego kompanów, a do napaści przyłączyli się również przypadkowi obserwatorzy. Morgan został kopany, kiedy leżał na ulicy, a policja pojawiła się dopiero po pewnym czasie. Zmarł w wyniku obrażeń spowodowanych pobiciem. McCrave i Michael Mullen zostali powieszeni w Kirkdale w styczniu 1875 roku, a wyrok Patricka Campbella zamieniono na dożywocie.

Sprawa wywołała w Liverpoolu szeroką debatę o przemocy ulicznej, gangach, bezrobociu, warunkach mieszkaniowych i skuteczności policji. Miasto, które w tym samym czasie było jednym z najważniejszych portów świata, pokazywało więc dwie twarze naraz. Jedna budowała fortuny na handlu i ubezpieczeniach, druga próbowała przetrwać kilka ulic dalej. I właśnie ten kontrast jest ważniejszy od samego miejsca zbrodni: Liverpool potrafił budować ogromne interesy w bezpośrednim sąsiedztwie ludzi, którzy walczyli o najbardziej podstawowe rzeczy.

Po tej historycznej pętli wracamy na Old Hall Street. W tej samej części miasta, w której kiedyś krążyły kontrakty na bawełnę, gazety, polisy i towary z całego świata, dzisiaj można przejść obok Home Office, Passport Office przy 101 Old Hall Street, dawnej siedziby „Echo” i „Daily Post”, a kilka minut później wjechać windą na osiemnaste piętro hotelu. I właśnie tutaj historia zaczyna przechodzić w naszą kolację.

Od worków i bawełny do calamari, krewetek i kaczki z pomarańczą

Gino D’Acampo nie pojawił się na Old Hall Street jako człowiek, który dopiero odkrył Liverpool. Jego pierwsza restauracja w mieście otworzyła się w lipcu 2017 roku przy Castle Street, na rogu z Dale Street. Przez kilka lat właśnie tam działało Gino D’Acampo My Restaurant, zanim marka przeniosła część swojej uwagi na północną stronę centrum i w 2021 roku otworzyła drugi, znacznie większy lokal w nowym hotelu INNSiDE by Meliá przy Old Hall Street. Razem z restauracją pojawił się tam 360 Sky Bar, a Gino dostał coś, czego przy Castle Street zwyczajnie nie miał: kilkanaście pięter wysokości i widok na całe miasto.

Stary lokal na Castle Street nie zniknął jednak bez śladu. W 2022 roku pod tym samym adresem otworzyła się Riva Blu, która przejęła dawną przestrzeń Gino. Można więc powiedzieć, że Gino nie tyle zniknął z Liverpoolu, ile przesunął się o kilka ulic, zamieniając elegancki, zabytkowy narożnik Castle Street na dawny budynek „Echo”, hotel, restaurację i bar zawieszony wysoko nad Old Hall Street.

Wnętrze jest dokładnie takie, jakiego można się spodziewać po współczesnej restauracji sygnowanej nazwiskiem telewizyjnego szefa kuchni, ale ma przy tym wystarczająco dużo charakteru, żeby nie sprawiało wrażenia hotelowej stołówki. Otwarta przestrzeń łączy część restauracyjną z lounge barem. Drewniana podłoga, skórzane fotele i kanapy w karmelowych odcieniach, turkusowe krzesła, czarne stoły i wiszące lampy z plecionymi abażurami budują wnętrze, które jest jednocześnie eleganckie i dość swobodne. Na półkach stoją butelki i książki Gino, a światło robi dokładnie to, co powinno robić dobre światło w restauracji: pozwala człowiekowi wyglądać korzystnie, nawet jeśli wcześniej przyjął zdecydowanie za dużo glutenu.

Tego wieczoru każde z nas poszło kulinarnie trochę własną drogą. Ja zacząłem od calamari fritti, czyli chrupiących kalmarów z cukinią, czerwoną papryką, czosnkowym majonezem i cytryną, a później zamówiłem ribeye. Włoska kuchnia ma tę przyjemną cechę, że potrafi przejść od lekkiej przystawki do kawałka porządnej wołowiny bez konieczności tłumaczenia się z tej decyzji. Ribeye w menu występuje jako jeden z głównych steków z grilla i podawany jest z frytkami oraz sosem do wyboru. Przy urodzinowej kolacji uznałem, że filozoficzne rozważania nad umiarem mogą poczekać.

Luiza zrobiła sobie natomiast znacznie bardziej włoską wycieczkę przez kartę. Na początek wybrała Bruschetta con Gamberoni, czyli podsmażane krewetki królewskie z czosnkiem, masłem, cytryną i majonezem chilli, podane na chrupiącej ciabatcie. Potem na stole pojawiła się Anatra all’Arancia: wolno pieczona, chrupiąca kaczka z delikatną zieloną fasolką, sycylijską pomarańczą i sosem rozmarynowym. To danie miało w sobie coś bardzo klasycznego, a jednocześnie było wystarczająco wyraziste, żeby nie zniknąć pod ciężarem całej tej restauracyjnej otoczki.

I właśnie takie momenty lubię najbardziej w naszych wizytach w Gino. Nie chodzi o to, żeby zamówić wszystko z karty i potem udawać przed samym sobą, że człowiek „robi research”. Chodzi o znalezienie kilku rzeczy, które rzeczywiście mają ochotę znaleźć się na stole. Tym razem mieliśmy więc krewetki, kalmary, kaczkę i ribeye. Stara Old Hall Street mogłaby mieć z tym zestawem pewien problem, ale trudno byłoby oczekiwać od dawnych handlarzy bawełną zrozumienia dla współczesnej gastronomii.

Deser był już niemal obowiązkowym finałem urodzinowego wieczoru. Luiza wybrała Cheesecake al Cioccolato e Nocciola, czekoladowo-orzechowy sernik z kompotem z kwaśnych wiśni. Ja pozostałem przy klasyce i zamówiłem tiramisu. To był jeden z tych momentów, kiedy człowiek wie, że kolacja właściwie już się skończyła, ale rozsądek przegrywa z prostym faktem, że skoro jesteśmy we włoskiej restauracji, to tiramisu po prostu powinno się pojawić na stole.

I chyba właśnie przy tym deserze najlepiej było sobie uświadomić, jak absurdalną drogę przeszła ta ulica. Kiedyś ktoś tutaj handlował bawełną sprowadzaną przez Atlantyk, ktoś inny prowadził rodzinny sklep z linami i plandekami, ktoś został zamordowany, a jego ciało znaleziono w worku wrzuconym do kanału. My tymczasem siedzieliśmy przy stole, świętowaliśmy urodziny i spieraliśmy się najwyżej o to, czy lepszym zakończeniem wieczoru jest tiramisu, czy sernik z kwaśnymi wiśniami. Liverpool najwyraźniej uznał, że wszystkie te rzeczy mogą istnieć na jednej ulicy.

82 metry nad ziemią i jeden Everton za dużo

Po kolacji przenieśliśmy się do SkyBaru. Wjazd na 18 piętro zmienia perspektywę szybciej niż człowiek zdąży sobie przypomnieć, ile właściwie wydał na kolację. Na dole zostaje Old Hall Street ze swoimi biurami, samochodami, dawnymi redakcjami gazet i całą historią, którą przed chwilą próbowaliśmy sobie poukładać. Kilkanaście sekund później Liverpool zaczyna wyglądać jak makieta z gry SimCity.

SkyBar nie przypomina przy tym klasycznego rooftop baru, w którym główną atrakcją jest ciemne wnętrze, głośna muzyka i człowiek stojący przy barze z miną sugerującą, że właśnie odkrył koktajle. Jest tu jasno, dużo drewna, czarne sufity, zielonkawe kafelki, miękkie fotele i długie szeregi stolików ustawionych przy ogromnych przeszkleniach. Bar sam w sobie wygląda jak centralny punkt salonu, z podświetlanymi półkami pełnymi butelek, a za nim rozciąga się panorama, która właściwie nie potrzebuje żadnej dodatkowej dekoracji. Lokal znajduje się na 18 piętrze, a taras zawieszony jest ponad 270 stóp, czyli około 82 metrów nad ziemią. Sam SkyBar określa go jako najwyżej położony bar alfresco w Liverpoolu.

Przy dobrej pogodzie nie trzeba nawet wychodzić na taras, żeby poczuć tę wysokość. Siedząc przy stoliku, patrzymy przez szyby na Mersey, półwysep Wirral i doki, które z tej perspektywy układają się w jedną wielką przemysłowo-miejską układankę. W dole widać drogi, dachy magazynów, nowe apartamentowce i kolejne fragmenty Liverpool Waters. W oddali rzeka wygląda spokojnie, choć przez wieki właśnie ona dostarczała temu miastu pracy, pieniędzy, towarów, emigrantów i wystarczającej liczby tragedii, żeby miejscowi przewodnicy mieli zajęcie na kilka pokoleń.

W panoramie pojawia się również Hill Dickinson Stadium, nowy dom Evertonu. I tu, jako kibic Liverpoolu, powinienem zapewne zachować pełen profesjonalizm i napisać coś o współczesnej architekturze, rewitalizacji terenów poprzemysłowych oraz nowych funkcjach dawnych doków. Problem polega na tym, że z 18 piętra stadion wygląda trochę jak gigantyczna konsola PlayStation, którą ktoś omyłkowo zostawił między magazynami.

Na dodatek ta niebieska konsola stoi w miejscu, o które Liverpool stoczył całkiem poważną batalię z własną historią. Bramley-Moore Dock znajdował się w obrębie obszaru Liverpool Maritime Mercantile City, wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2004 roku. Obszar obejmował historyczne centrum i doki będące świadectwem rozwoju Liverpoolu jako jednego z najważniejszych portów handlowych świata. W 2021 roku UNESCO wykreśliło Liverpool z listy, uznając, że kolejne inwestycje doprowadziły do nieodwracalnej utraty części cech stanowiących o jego wyjątkowej uniwersalnej wartości. Komitet wskazał między innymi na Liverpool Waters i inne wielkoskalowe projekty w waterfront i północnej części doków, a zatwierdzony stadion w Bramley-Moore Dock wymienił wprost jako inwestycję zwiększającą zagrożenie dla tej wartości.

I nagle ten widok robi się znacznie bardziej skomplikowany. Patrzę na miasto, którego portowa historia przed chwilą była tematem naszej kolacji, na doki, dzięki którym Liverpool przez stulecia budował swoją potęgę, i na nowoczesny stadion wyrastający dokładnie w tej przestrzeni. Jako kibic Liverpoolu mam oczywiście swoje zdanie na temat tego, czy akurat Everton powinien dostać tak efektowną lokalizację. Jako człowiek, który od kilku lat grzebie w historii tego miasta, muszę jednak przyznać, że jest w tym coś fascynującego. Liverpool po raz kolejny robi to, co robił przez całe swoje istnienie: przebudowuje się, dokłada kolejną warstwę i próbuje przekonać wszystkich, że tak właśnie miało być od początku.

A z tej wysokości stadion naprawdę wygląda jak PS5. Tyle że trudno znaleźć drugą konsolę, przy której można jednocześnie opowiadać o UNESCO, dokach, industrializacji i konflikcie między ochroną dziedzictwa a przebudową miasta. W Liverpoolu nawet widok na stadion Evertonu potrafi więc człowieka wciągnąć w historię.

Tego wieczoru panorama miała jednak poważną konkurencję. Luiza zamówiła Dirty Espresso Martini, ja zacząłem od The Godfather, a później przeszedłem jeszcze do The Albert Docks. Przy całym naszym stoliku, w gronie znajomych, przez wieczór pękły również mniej więcej dwie butelki Prosecco. Nie będę udawał, że prowadziłem wówczas skrupulatny rejestr konsumpcji. ZaŻarty Krytyk jest wprawdzie dokumentalistą, ale nie aż takim, żeby przy urodzinach żony siedzieć z arkuszem kalkulacyjnym i wpisywać „19:47, kolejna butelka”.

Był zresztą jeszcze jeden drobny szczegół, który ładnie spinał Gino z późniejszym pobytem na górze. Kilkadziesiąt minut wcześniej Luiza dostała na deser czekoladowo-orzechowy cheesecake. Tymczasem w karcie SkyBaru jeden z koktajli również wykorzystuje Ferrero Rocher. Gino najwyraźniej uznał więc, że skoro raz wpuścił Ferrero Rocher do naszych urodzin, to nie zamierza go już wypuszczać. Deser na dole, drink na górze. Kapitalizm potrafi być konsekwentny.

Do SkyBaru mam zresztą własny stosunek, bo wracałem tutaj wcześniej przy okazji wydarzeń związanych z LFC Foundation i spotkań wokół meczów legend Liverpoolu. Tym razem jednak nie było piłkarzy, pomeczowej imprezy z DJ-em oraz skrzypcami na żywo ani żadnego oficjalnego wydarzenia. Była moja żona, był jej urodzinowy wieczór, byli Marcin i Kinga, była panorama Liverpoolu, kilka różnych koktajli i Prosecco, które znikało ze stołu zdecydowanie skuteczniej niż niejeden plan rewitalizacji miejskiego nabrzeża.

Na dole zostawała za to cała historia Old Hall Street. Tutaj, ponad 82 metry nad ulicą, mogliśmy przez chwilę patrzeć na Liverpool z dystansu i zobaczyć, jak wiele jego warstw mieści się na jednym widoku. Historia nie zniknęła. Po prostu dostała nowe fasady, hotele, restauracje, apartamenty i stadion wyglądający jak PlayStation. Jak na wieczór przed urodzinami, całkiem niezły zestaw.

Powrót do domu z kolejnym trupem w tle

Problem w tym, że Old Hall Street nie pozwala człowiekowi zakończyć wieczoru na 18 piętrze. Nawet jeśli właśnie zjadł, wypił i obejrzał miasto z góry, kilka ulic dalej czeka jeszcze jeden Liverpool, tym razem zapisany przez Hermana Melville’a.

Niedaleko Old Hall Street znajduje się kościół Our Lady and St Nicholas, a pod nim miejsce, które przeszło do historii literatury jako Liverpool Dead House. Herman Melville, który odwiedził Liverpool w XIX wieku, opisał w książce Redburn znajdującą się w podziemiach kostnicę, gdzie wystawiano ciała ludzi wyłowionych z wody, dopóki ktoś ich nie rozpoznał albo nie pochowano ich na koszt miasta. Melville pisał o tłumach zaglądających przez kraty na twarze utopionych. Dzisiaj Shiverpool prowadzi tam swoją trasę Auld City & The Dead House, wykorzystując to miejsce jako jeden z najbardziej niezwykłych punktów opowieści o dawnym Liverpoolu.

I nagle cały ten wieczór układa się w zaskakująco logiczną całość. Zaczęliśmy od budynku, który pamięta drukowane gazety, przeszliśmy obok miejsca, gdzie kiedyś handlowano bawełną, przypomnieliśmy sobie o bombie Edith Rigby i morderstwie Christiny Bradfield, zjedliśmy calamari i ribeye, a potem wypiliśmy drinki wysoko nad miastem. Kilkaset metrów dalej Herman Melville zapisywał historię ludzi, których Liverpool wyłowił z Mersey i których twarze oglądali przechodnie.

Następnego dnia Luiza miała urodziny. Trudno byłoby wymyślić bardziej liverpoolską formę świętowania: trochę jedzenia, trochę historii, kilka drinków, widok na miasto i trup, który po drodze znowu znalazł się w opowieści. W tym mieście nawet kolacja u Gino potrafi skończyć się rozmową o umarłych. I chyba właśnie za to najbardziej lubię Old Hall Street.

Notatnik ZaŻartego Krytyka

Adres: Gino D’Acampo Italian Restaurant & 360 Sky Bar, INNSiDE by Meliá Liverpool, 43 Old Hall Street, Liverpool L3 9PP.

Klimat: Włoska restauracja na dole, panoramiczny SkyBar na 18 piętrze. Nowoczesne wnętrza, ogromne przeszklenia i widok na Mersey, Wirral, doki oraz północną część Liverpoolu. Wieczorem dobrze działa połączenie kolacji, koktajli i miejskiej panoramy, choć przy okazji można dostać nieplanowaną lekcję historii urbanistyki, UNESCO i własnych kibicowskich uprzedzeń.

Co na ząb: Calamari fritti, ribeye i tiramisu po stronie ZaŻartego Krytyka. Luiza: bruschetta con gamberoni, anatra all’arancia i czekoladowo-orzechowy cheesecake. Na górze Dirty Espresso Martini, The Godfather, The Albert Docks oraz Prosecco, które przy naszym stoliku miało zdecydowanie więcej pracy, niż przewidywał zdrowy rozsądek.

W pobliżu: Old Hall Street, Cotton Exchange, dawny budynek Liverpool Echo i Daily Post, The Capital oraz okolice Liverpool Waters. Z samego SkyBaru panorama obejmuje również Bramley-Moore Dock i Hill Dickinson Stadium, który z 18 piętra wygląda podejrzanie podobnie do gigantycznego PlayStation.

Za co wrócić: Za połączenie jedzenia, historii i widoku, który pozwala zobaczyć Liverpool z zupełnie innej perspektywy. Gino dobrze sprawdza się przy urodzinach, rocznicach i innych okazjach wymagających czegoś więcej niż zwykłej kolacji, a SkyBar pozwala przenieść wieczór kilka pięter wyżej i sprawdzić, jak wygląda miasto, kiedy wszystkie jego warstwy zaczynają mieścić się w jednym kadrze.