Farage chce zlikwidowania Settled Status. Czy Polacy są bezpieczni?
Po kontrowersyjnej konferencji prasowej Nigela Farage’a Polacy pocieszają się, że będą mogli zostać w UK po dojściu do władzy partii Reform UK. Faktycznie nie mamy się czego obawiać?
Przypomnijmy co powiedział Nigel Farage. Chce zlikwidowania Statusu Osiedleńca (Indefinite Leave to Remain) i w zamian proponuje odnawialną co 5 lat wizę pracowniczą z dużo ostrzejszymi kryteriami. Dostęp do świadczeń publicznych, w tym do bezpłatnej opieki medycznej, ma być tylko dla obywateli UK. Miałoby to dać oszczędności dla brytyjskiego budżetu w kwocie 200-234 miliardów funtów rocznie. Na celowniku są głównie emigranci z Ukrainy i Hongkongu, którzy przybyli do UK już po Brexicie, za rządów torysów. Ale rykoszetem mogą dostać wszyscy. Przymusowe przekształcenie Statusu Osiedleńca w pięcioletnią wizę pracowniczą i powiązanie tego z wysokością dochodów, może postawić nas przed diabelską alternatywą. Ci, którzy dostaną wizy (bo dużo zarabiają) – stracą benefity. Ci, którzy zarabiają mało – nie dostaną wizy.
Na pytanie dziennikarza The Telegraph o to, czy dotyczy to również obywateli Unii Europejskiej (a w tym Polaków) odpowiedział nie Farage, tylko jeden z liderów Partii Reform – Muhammad Ziauddin Yusuf (jego rodzice są emigrantami ze Sri Lanki), uspokajając, że Farage’owi chodzi głównie o emigrantów spoza UE. Wielu Polaków to ucieszyło. Pisali: „TO NIE CHODZI O NAS, TYLKO O MURZYNÓW”. Serio?
Emigranci spoza UE to głównie obywatele państw należących do Wspólnoty Brytyjskiej, którzy mają nieco inny status w Wielkiej Brytanii. I – co jest trudne do zrozumienia dla Polaków – nie są traktowani przez Brytyjczyków jako „obcy”. Hindusi, obywatele Sri Lanki, Pakistanu, czy Nigerii, od lat bez problemu osiedlają się w Zjednoczonym Królestwie. Wystarczy wczytać się w komentarze popierających Partię Reform internautów, by zobaczyć kim są przezornie niewskazywani przez Farage’a „obcy”. Tak jak w przypadku kampanii brexitowej, piętnowani są przede wszystkim obywatele Europy Wschodniej. Nie pomaga fakt, że pierwsza trójka narodowości obcokrajowców siedzących w brytyjskich więzieniach to Albańczycy, Polacy i Rumuni. Wyznawana religia nie ma tu większego znaczenia (Albańczycy to muzułmanie, Polacy – katolicy, a Rumuni – prawosławni). Wszyscy są wrzucani do jednego worka „Europa Wschodnia”. Pakistańczycy i Hindusi, choć te diaspory są w UK największe, są na dalekich miejscach, a w pierwszej dziesiątce nie ma żadnych Afrykańczyków. To zapewne dla Polaków szok, ale przeciętny Brytyjczyk doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że ma większe szanse stać się ofiarą przestępstwa z rąk Europejczyka, niż mieszkańca Czarnego Lądu.
Kolejna sprawa, którą podnoszą Polacy pocieszając się, że ich plan Farage’a nie dotyczy, to wiara, że PRAWO NIE DZIAŁA WSTECZ.
Powiedzmy sobie szczerze – gdyby Farage chciał ograniczenia w przyszłości wjazdu Afrykańczyków, Hindusów, czy Syryjczyków, to nie mówiłby o likwidacji Statusu Osiedleńca. Wszystkie te nacje wjeżdżają do UK na podstawie wiz. Wystarczy zaostrzyć kryteria ich przyznawania. Ale to nie da zapowiadanych oszczędności w brytyjskim budżecie.
Prawo nie działa wstecz. Tak. Ale Farage mówi o czym innym. O przekształceniu Statusu Osiedleńca w pięcioletnią wizę pracowniczą. To może zrobić bez problemu. Tak jak HMRC przekształciło tax credit w Universal Credit (przy okazji przeprowadzając surową weryfikację). Czy tak jak w Polsce praktycznie zlikwidowano OFE, albo zmieniono przepis regulujący wydawanie praw jazdy. Kiedyś, były dawane bezterminowo. Teraz – nie. I dotyczy to także tych, którzy swoje pierwsze prawko dostali bez terminu „przydatności do spożycia”.
Farage nie ma większych szans na objęcie władzy – do kolejnej elekcji parlamentarnej mamy prawdopodobnie cztery lata – ale już dziś narzuca tematy debaty publicznej. I to stanowi sedno problemu. Wiele osób zastanawia się, czy to nie jest ostatni moment, w którym można w miarę łatwo postarać się o brytyjskie obywatelstwo, które ochroni przed szaleństwem prawicowej Partii Reform. Szczególnie osoby starsze, po 65 roku życia, mogą wystąpić o brytyjski paszport już bez obowiązkowego testu z języka i „brytyjskich wartości”. To może być paradoksalny „efekt Farage’a”.
I warto o tym pomyśleć, zanim skrajna prawica dojdzie do władzy i zaostrzy przepisy.
